Magazyn energii – jak go dobrać do instalacji fotowoltaicznej?

Zmiany w systemie rozliczeniowym energii przesyłanej do sieci oraz wzrosty cen zakupu energii elektrycznej z sieci wpływają na rozwój zainteresowania Konsumentów systemami hybrydowymi. Powszechnie znana jest opinia, że instalacje hybrydowe zwiększają bezpieczeństwo energetyczne, a sam magazyn energii daje nam w pewnym stopniu niezależność energetyczną.

Korzyści wynikające z magazynu energii

 

Zastosowanie systemu hybrydowego pozwala na zwiększenie wykorzystania własnej energii, którą wytworzy instalacja fotowoltaiczna. Zmniejsza się zatem ilość energii oddawanej do i pobieranej z sieci. W efekcie pozwala to na oszczędności w formie zysku ze zmagazynowanej energii, co w ujęciu długoterminowym zmniejsza również okres zwrotu inwestycji. W lipcu 2024 r. planowane są kolejne zmiany w systemie rozliczeniowym net-billing. Energia oddawana do sieci rozliczana będzie w oparciu o ceny godzinowe (obecnie rozliczanie odbywa się według rynkowej ceny z miesiąca poprzedniego RCEm). W odniesieniu do funkcjonalności magazynu energii i możliwości ładowania baterii również z sieci zmiany w systemie rozliczeniowym będą korzystne podczas ładowania w niższej taryfie. Innymi słowy, istnieje możliwość ładowania magazynu, gdy ceny energii będą niższe (np. taryfa nocna) i zużywania (rozładowywania), gdy ceny energii z sieci będą wyższe (np. rano), przez co zużycie zmagazynowanej, „tańszej” energii będzie bardziej opłacalne finansowo. Dodatkowo, zgodnie z programem Mój Prąd 4.0. jest możliwość otrzymania dofinansowania na magazyn energii, co również korzystnie przekłada się na zmniejszenie okresu zwrotu inwestycji.

Dobór magazynu – pojemność

 

Pojemność magazynu energii powinna zostać dobrana nie na podstawie rocznego, czy miesięcznego zużycia energii, jak w przypadku doboru mocy instalacji fotowoltaicznej, ale w odniesieniu do średniego dziennego zużycia energii w budynku w kWh. Dobór systemu na podstawie indywidualnego dobowego zapotrzebowania wynika z przyjętego cyklu pracy magazynu energii: ładowanie w ciągu dnia – rozładowywanie w ciągu dnia/nocy. Zatem pierwszym krokiem w doborze odpowiedniego magazynu energii jest analiza profilu zużycia energii w budynku. Warto uwzględnić zarówno aktualne zużycie, jak i ewentualne planowane zmiany.

Co istotne, magazyn energii nie musi pokrywać w 100 % dziennego zużycia, gdyż sam fakt magazynowania części energii zwiększa autokonsumpcję energii wyprodukowanej przez system fotowoltaiczny, nawet gdy jest to 50% dziennego zapotrzebowania. Duże magazyny zapewniają większy poziom niezależności i bezpieczeństwa energetycznego, niemniej wiąże się to również z wyższymi kosztami inwestycyjnymi. Ponadto w okresie zimowym zmniejsza się ilość produkowanej energii przez system fotowoltaiczny, zatem zapewnienie ładowania dużego magazynu będzie wiązać się z niekorzystnie przewymiarowaną instalacją PV. Magazyn energii, aby był opłacalną inwestycją musi cały czas pracować w optymalnych i odpowiednio dobranych warunkach, dlatego ważne jest dostosowanie jego pojemności do rzeczywistych potrzeb.

Warto mieć również na uwadze, że większość magazynów energii dostępnych na rynku ma możliwość rozbudowania w przyszłości poprzez dołożenie dodatkowych modułów baterii.

Na co zwrócić uwagę przy wyborze magazynu?

 

Znając pojemność magazynu energii jaki chcemy zainstalować kolejnym krokiem jest wybór konkretnego produktu. Pierwszym istotnym parametrem, który należy zweryfikować jest kompatybilność baterii z inwerterem, do którego zostanie podłączony. Zarówno producenci inwerterów hybrydowych, jak i producenci baterii udostępniają listę kompatybilnych produktów. Do kolejnych parametrów do weryfikacji należą:

  • Pojemność – ile energii jest w stanie zgromadzić magazyn energii?
  • Moc – ile urządzeń jest w stanie zasilić?
  • Sprawność magazynowania – ile energii tracimy na skutek ładowania/rozładowywania
  • Rodzaj baterii – baterie litowo-jonowe są lżejsze i bardziej wydajne
  • Ilość cykli ładowania – im wyższa tym lepsza
  • Możliwość rozbudowy
  • Żywotność
  • Gwarancja

Nasza oferta:

 

W ofercie HEWALEX dostępne są dwa rodzaje magazynów energii kompatybilnych z dostępnymi inwerterami hybrydowymi SOLIS – Pylontech US3000C oraz Pylontech Force H2.

Autor: Wanda Bies

Dział Fotowoltaiki HEWALEX

Klimakonwektory jako alternatywa dla grzejników

Klimakonwektory, zwane również grzejnikami konwektorowymi, doskonale dopełniają ofertę firmy Hewalex.

Działanie klimakonwektora wentylatorowego polega na wykorzystaniu konwekcji wymuszonej, gdzie powietrze ogrzewane lub schładzane w wymienniku ciepła powietrze/woda jest kierowane do pomieszczenia ze zwiększoną prędkością nawiewu. Wentylator promieniowy (odśrodkowy) zapewnia przepływ powietrza przez rozwiniętą powierzchnię wymiany ciepła. Wymiennik ciepła zbudowany jest z rur miedzianych i aluminiowego gęsto ułożonego użebrowania. Dodatkowo klimakonwektor zapewnia filtrację powietrza przepływającego przez niego dzięki wbudowanemu filtrowi. Wykonanie filtra z polipropylenu pozwala na jego łatwe okresowe płukanie bez konieczności stosowania wymiennych wkładów.

Urządzenia te można stosować zarówno w pomieszczeniach mieszkalnych, jak i biurowych, usługowych, turystycznych itp. We współpracy z kotłem grzewczym możliwe jest za ich pomocą ogrzewanie pomieszczeń, z kolei z pompą ciepła można dodatkowo realizować aktywne chłodzenie budynku.

Grzejniki dobierane do pracy na niskim parametrze zasilania charakteryzują się znacznie większą powierzchnią, aniżeli ich wysokotemperaturowe odpowiedniki. Często rodzi to problem z wygospodarowaniem odpowiedniej ilości miejsca na ich montaż. W takiej sytuacji warto rozpatrzyć wymianę starych grzejników wysokotemperaturowych na klimakonwektory, które osiągają moc zbliżoną do tradycyjnych grzejników, lecz cechują się kompaktowymi rozmiarami. Z tego powodu w modernizowanych budynkach wyposażonych w grzejniki wysokotemperaturowe, w przypadku gdy inwestor chciałby zacząć ogrzewać budynek (a latem dodatkowo schładzać) przy użyciu pompy ciepła, klimakonwektory wydają się idealnym substytutem (lub zamiennikiem) dla grzejników.

Czym wyróżniają się klimakonwektory serii BM?

 

  • WYSOKI POZIOM KOMFORTU LATEM I ZIMĄ
    Wysoki poziom komfortu i wysoka wydajność grzewcza i chłodnicza dzięki wymuszonemu ruchowi powietrza.
  • NISKI POZIOM SZUMÓW
    Minimalny poziom szumów podczas pracy dzięki bardzo dużej powierzchni wentylatora o zmiennej wydajności pracy.
  • FILTRACJA POWIETRZA CYRKULACYJNEGO
    Cyrkulacja i filtracja powietrza w pomieszczeniu za pomocą wbudowanego filtra powietrznego łatwego do utrzymania w czystości.
  • WYKORZYSTANIE 2-RUROWEJ INSTALACJI GRZEWCZEJ
    Wykorzystanie tradycyjnej instalacji grzewczej w domu i możliwość zastąpienia grzejników i oddzielnej klimatyzacji.
  • NOWOCZESNY DESIGN
    Nowoczesny, stonowany i zarazem uniwersalny design dostosowany do różnego rodzaju pomieszczeń.
  • NISKA TEMPERATURA ZASILANIA
    Niższa temperatura zasilania niż grzejników, zwiększająca sprawność pompy ciepła lub kotła kondensacyjnego.

Kluczowa kwestia- jak poprawnie dobrać klimakonwektor?

 

W skrócie – analogicznie jak grzejniki. Dla każdego z pomieszczeń należy dokonać osobnego doboru.

Przejdźmy jednak do szczegółów. Do poprawnego dobrania klimakonwektora konieczne będzie zebranie poniższych danych:

  1. Powierzchnia pomieszczenia [m2]
  2. Jednostkowa moc projektowa [W/m2] lub wymagana moc grzewcza dla danego pomieszczenia [W]
  3. Temperatura zasilania klimakonwektora [°C] (dla zastosowania w trybie grzania i chłodzenia należy określić dwie temperatury medium grzewczego).

 

Wydaje się więc, że najtrudniejszym krokiem jest uzyskanie danych dla podpunktu nr 2. Dla nowych budynków wartość taką znajdziemy w projekcie budowlanym. Dla budynku modernizowanego można wykonać tzw. OZC budynku lub odczytać wymaganą moc grzewczą z katalogu producenta istniejących grzejników (gdy znany jest konkretny model grzejnika i wiemy, że grzejnik ten spełniał swoje przeznaczenie w przeszłości).

Z pomocą może też przyjść narzędzie doborowe w formie formularza online. Uzyskany współczynnik (zaznaczony poniżej na czerwono) posłuży do wyznaczenia minimalnej mocy klimakonwektora.

Wyznaczoną wartość należy pomnożyć przez powierzchnie pomieszczenia, by w efekcie uzyskać wymaganą minimalną moc klimakonwektora (dla standardowej wysokości pomieszczenia wynoszącej 2,7 m). Znając wymaganą moc urządzenia oraz temperaturę zasilania instalacji centralnego ogrzewania, jesteśmy w stanie wybrać odpowiedni klimakonwektor. Tabelę wydajności urządzeń znaleźć można w instrukcji obsługi i montażu klimakonwektora.

Na koniec należy tylko pamiętać o tym, by klimakonwektory dobierać do średniej prędkości wentylatora, dzięki czemu zapewnimy sobie znacznie wyższy komfort akustyczny oraz niewielki zapas mocy na nieprzewidziane sytuacje.

Uwaga!
Podana w raporcie „jednostkowa moc projektowa” dotyczy wyłącznie grzania obiektu. W przypadku, gdy priorytetem jest chłodzenie- należy osobno obliczyć analogiczny parametr dla chłodzenia. Wówczas dobór klimakonwektora należy przeprowadzić na podstawie tego parametru.

Ogrzewanie hybrydowe – gaz i pompa ciepła – jak połączyć pompę ciepła do układu z kotłem gazowym

Pompa ciepła typu powietrze-woda to urządzenie grzewcze, które z reguły rzadko jest dobierane jako samodzielne źródło ciepła (ze względów ekonomicznych oraz optymalizacji pracy pompy ciepła). W przypadku nowego budynku szczytowym źródłem ciepła (na wyjątkowe mrozy) jest zazwyczaj grzałka elektryczna, wbudowana w pompie ciepła. W budynku modernizowanym najczęściej istniejącym źródłem grzewczym będzie kocioł stałopalny, kocioł olejowy lub kocioł gazowy. Pod kątem możliwości automatycznej współpracy z pompą ciepła, to właśnie automatyka kotła gazowego z reguły będzie dawała największe możliwości obsługi obu urządzeń.

W dobie ciągłych wzrostów cen nośników energii, w szczególności węgla oraz gazu, coraz częściej spotyka się hybrydowe instalacje grzewcze. Pracują one na cele ogrzewania budynku oraz przygotowania ciepłej wody użytkowej, gdzie pompa ciepła jest wspierana za pomocą dotychczas używanego źródła grzewczego. Takie rozwiązanie jest bardzo korzystne z uwagi na częściowe obniżenie kosztów ogrzewania, poprzez stosowanie, w danej chwili, tańszego urządzenia.

Jak działa współpraca z kotłem gazowym?

 

W przypadku ogrzewania hybrydowego, głównym źródłem grzewczym jest pompa ciepła. Za pomocą jej sterownika jesteśmy w stanie uruchomić dodatkowe źródło ciepła, które będzie załączało się poniżej ustawionej przez nas temperatury zewnętrznej. Uruchomienie dodatkowego urządzenia grzewczego uwarunkowane jest temperaturą zewnętrzną. Jest to o tyle istotne, gdyż wraz ze spadkiem temperatury zewnętrznej, spada efektywność pompy ciepła – współczynnik COP oraz jej moc grzewcza. Ze względu na spadek tej mocy grzewczej, w określonej temperaturze, zwanej temperaturą biwalentną, wymagane jest wsparcie pracy pompy ciepła za pomocą kotła gazowego.

 

Jak wyznaczyć punkt biwalentny?

 

Wyznaczanie punktu biwalentnego należy zacząć od określenia obciążenia cieplnego budynku oraz porównania go z charakterystyką mocy grzewczej pompy ciepła. W tym celu można skorzystać z kalkulatora doborowego dostępnego na stronie firmy Hewalex. Po wypełnieniu formularza doborowego otrzymujemy raport, w którym znajdziemy temperaturę biwalentną, którą z kolei należy zdefiniować na sterowniku pompy ciepła lub w panelu Ekontrol. W tym momencie należy podjąć decyzję, czy urządzenia będą współpracowały ze sobą w sposób równoległy czy alternatywny. Różnice przedstawiliśmy w artykule.

 

Jak to wygląda w praktyce?

 

Poniżej przedstawiono przykładowy schemat instalacji hybrydowej z pompą ciepła powietrze/woda (PC) i kotłem gazowym (KG). Pompa ciepła wraz z kotłem gazowym ma za zadanie utrzymywać zadaną temperaturę wody grzewczej w zasobniku buforowym (BUF/CO). Ciepła woda użytkowa jest podgrzewana przez pompę ciepła lub kocioł w podgrzewaczu wody (PDG/CWU).

Czy warto zastosować ogrzewanie hybrydowe?

 

Układy hybrydowe, polegające na współpracy pompy ciepła z kotłem gazowym, mają głównie przynieść realne korzyści finansowe wynikające z eksploatacji tańszego urządzenia. Mają one ekonomiczny sens w przypadku budynków modernizowanych, w których występuje już inne, „klasyczne” źródło grzewcze. W przypadku nowych obiektów, zyski wynikające z tańszej eksploatacji z reguły nie zbilansują wysokiego nakładu inwestycyjnego.

Modernizacja ogrzewania. Jak przygotować instalację grzewczą do montażu pompy ciepła? Część 2/2

W pierwszej części artykułu dotyczącego przygotowania modernizowanych instalacji centralnego ogrzewania do montażu pomp ciepła rozważaliśmy kwestię obniżenia temperatury wody na zasilaniu. Dowiedzieliśmy się, że część istniejących instalacji CO jest w stanie bez większego problemu współpracować z pompami ciepła. Dowiedzieliśmy się również o co musimy zadbać przed montażem pompy ciepła oraz w jaki sposób ją zabezpieczyć, aby zapewnić jej długą i bezawaryjną pracę. Drugą część artykułu poświęcimy wyjaśnieniu jak postąpić w sytuacji, gdy zabieg obniżenia temperatury zasilania instalacji CO nie powiedzie się i czeka nas wymiana grzejników, w jaki sposób dobrać grzejniki oraz czy możemy jeszcze bardziej obniżyć temperaturę wody w instalacji.

Dobór wielkości grzejników, gdy znamy moc obecnie zastosowanych

 

Na przykładzie, wykorzystywanej w poprzedniej części artykułu, tabeli mocy cieplnych grzejników znanego polskiego producenta można zauważyć, że moce podane są dla parametrów 75/65/20°C oraz 55/45/20°C. Aby dobrać większy grzejnik wystarczy odszukać w tabeli większy model, który posiada moc cieplną w temperaturze zasilania 55°C podobną jak obecnie zastosowany grzejnik o temperaturze zasilania 75°C.

Przykład:

Obecnie zastosowany w instalacji grzejnik ma moc cieplną 1347 W przy temperaturze zasilania 75°C. Ten sam grzejnik zasilany wodą o temperaturze 55°C pracuje z mocą już zaledwie 685 W. Szukamy zatem grzejnika, który przy tym parametrze osiągnie moc grzewczą w okolicach 1347 W.

W powyższej tabeli zielonym kolorem zostały zaznaczone grzejniki, które mogłyby zastąpić ten obecnie zamontowany.

Dobór wielkości grzejników, gdy nie znamy mocy obecnie zastosowanych

 

Niżej przytoczony fragment tabeli pozwala zauważyć, że obniżenie temperatury zasilania grzejnika o 20°C powoduje dwukrotny spadek mocy grzewczej. 

Jeżeli zatem moc obecnie zastosowanego w instalacji grzejnika nie jest znana, należałoby zastąpić go grzejnikiem o dwukrotnie większej powierzchni.

 

Przykład:

Obecnie zastosowany w instalacji dwupłytowy grzejnik o wymiarach 500×900 mm ma moc 1323 W (75/65/20°C). Zamieniony zostanie na dwupłytowy grzejnik o wymiarach 500×1800 mm i mocy 2646 W (75/65/20°C), czyli dwukrotnie mocniejszy. Obniżając jednak temperaturę na zasilaniu z 75°C do 55°C, możemy zaobserwować, że nowy grzejnik osiągnie dokładnie tę samą moc, co stary grzejnik, pracując jednak na parametrze możliwym do osiągniecia przez pompę ciepła.

Dobór wielkości grzejników, gdy docelowa temperatura zasilania instalacji jest inna niż podane w tabeli

 

Wymiana grzejników może być przeprowadzona z uwzględnieniem jeszcze niższej temperatury zasilania instalacji, np. na poziomie 45°C. Efektywne obniżenie temperatury zasilania instalacji wiąże się z wyraźnie wyższą wydajnością pracy pompy ciepła, co przekłada się bezpośrednio na niższe koszty eksploatacji. W tym wypadku nie możemy jednak wyznaczyć wymaganej powierzchni grzejnika bezpośrednio z tabeli. Jak zatem dobrać grzejniki na niższą temperaturę zasilania?

Do tego posłuży wzór, dzięki któremu będziemy mogli wyznaczyć moc każdego grzejnika z gamy danego producenta dla wybranej temperatury zasilania:

gdzie:

Φ – moc rzeczywista grzejnika [W] – moc grzejnika przy wskazanych przez nas parametrach pracy;

Φn – moc grzejnika wg katalogu [W] – moc grzejnika przy parametrach wskazanych przez producenta, tutaj: 75/65/20°C lub 55/45/20°C;

Δt – logarytmiczna różnica temperatur [K] – wg naszych założeń;

Δtn – logarytmiczna różnica temperatur [K] – wg producenta;

n – wykładnik potęgowy charakterystyczny dla danego typu grzejnika – podawany w katalogu przez producenta.

 

Logarytmiczną różnicę temperatur można obliczyć na podstawie wzoru:

gdzie:

tz – temperatura zasilania [°C];

tp – temperatura powrotu [°C];

ti – temperatura wewnętrzna ogrzewanego pomieszczenia [°C].

Istnieje jednak prostszy sposób, do zobrazowania tego posłuży nam porównanie mocy grzejnika przy temperaturze zasilania 75°C i 45°C. Na tej podstawie postaramy się wyciągnąć zależność, która pozwoli na określenie, o ile należy zwiększyć powierzchnię grzejnika, aby dla temperatury zasilania równej 45°C miał on wystarczającą moc. Na początek należy jednak zebrać dane od producenta, które podawane są zazwyczaj w katalogach technicznych. Następnie należy założyć parametry instalacji, dla których chcemy dobrać nowe grzejniki.

Teraz wystarczy już tylko podstawić zgromadzone dane do wzorów, by uzyskać porównanie mocy grzejników dla założonych parametrów.

Analizując dane z powyższej tabeli, możemy zauważyć, że obniżenie temperatury zasilania o 30°C powoduje 3,5-krotny spadek mocy grzewczej grzejnika. W związku z tym, dobierając grzejnik na temperaturę zasilania równą 45°C, możemy założyć, że należy 3,5-krotnie zwiększyć jego powierzchnię.

Przykład:

Obecnie zastosowany w instalacji dwupłytowy grzejnik o wymiarach 500×900 mm ma moc 1323 W (75/65/20°C). Zamieniony zostanie na dwupłytowy grzejnik o 3,5-ktotnie większej powierzchni.

500 mm x 900 mm x 3,5 = 1,575 m2

Najprostszym rozwiązaniem byłoby zastosowanie grzejnika, który posiada 3,5-krotnie większą długość, jednakże ten przypadek na to nie pozwala, ponieważ producent grzejników nie oferuje aż tak długich egzemplarzy. Należy zatem sięgnąć po nieco wyższy np. o wysokości 550 mm.

1,575 m2 / 550 mm ≈ 2,86 m

Na podstawie powyższych obliczeń widzimy, że odpowiedni będzie grzejnik nie krótszy, aniżeli 2860 mm, czyli grzejnik o wymiarach 550 x 3000 mm.

A może jednak klimakonwektor?

 

Grzejniki dobierane do pracy na niskim parametrze zasilania charakteryzują się znacznie większą powierzchnia, aniżeli ich wysokotemperaturowe odpowiedniki. Często rodzi to problem z wygospodarowaniem odpowiedniej ilości miejsca na ich montaż. W takiej sytuacji wartym rozpatrzenia rozwiązaniem może być wymiana starych grzejników wysokotemperaturowych na klimakonwektory, które osiągają moc zbliżoną do tradycyjnych grzejników, lecz cechują się kompaktowymi rozmiarami.

Dodatkowym atutem klimakonwektorów, wynikającym z zastosowania wentylatora, który wymusza przepływ powietrza, jest możliwość pracy w trybie chłodzenia. W przypadku tradycyjnych grzejników, ze względu na ryzyko kondensacji pary wodnej na powierzchni grzejnika oraz zatrzymanie procesu konwekcji podczas pracy z niską temperaturach zasilania, chłodzenie nie jest możliwe do zrealizowania.

Chcąc dobrać klimakonwektor w miejsce tradycyjnego grzejnika konieczna jest znajomość jednostkowej mocy projektowej (wyrażonej w W/m2) lub znajomość mocy obecnie zastosowanego grzejnika, który chcemy zastąpić. Jednostkową moc projektową można wyznaczyć w prosty sposób, korzystając z przytaczanego już wielokrotnie narzędzia doborowego w formie formularza online. Uzyskany współczynnik (zaznaczony poniżej na czerwono) posłuży do wyznaczenia minimalnej mocy klimakonwektora.

Wyznaczoną wartość należy pomnożyć przez powierzchnie pomieszczenia, by w efekcie uzyskać wymaganą minimalną moc klimakonwektora (dla standardowej wysokości pomieszczenia wynoszącej 2,7 m). Znając wymaganą moc urządzenia oraz temperaturę zasilania instalacji centralnego ogrzewania, jesteśmy w stanie wybrać odpowiedni klimakonwektor. Tabelę wydajności urządzeń znaleźć można w instrukcji obsługi i montażu klimakonwektora.

Na koniec należy tylko pamiętać o tym, by klimakonwektory dobierać do średniej prędkości wentylatora, dzięki czemu zapewnimy sobie znacznie wyższy komfort akustyczny oraz niewielki zapas mocy na nieprzewidziane sytuacje.

 

Podsumowanie

 

Wymiana starych grzejników zawsze wiąże się z dodatkowymi, zwykle nieplanowanymi kosztami, nie musi jednak stanowić problemu od strony projektowej. Odpowiednie podejście do tematu jest w stanie w znacznym stopniu ułatwić tę inwestycję, która odpowiednio przeprowadzana pozwoli pompie ciepła odwdzięczyć się bezawaryjną i bezobsługową pracą przez długie lata.

Modernizacja ogrzewania. Jak przygotować instalację grzewczą do montażu pompy ciepła? Część 1/2

Podstawowym problemem, z jakim można spotkać się podczas wymiany źródła grzewczego z kotła stałopalnego na pompę ciepła, jest zwykle kwestia temperatury zasilania instalacji centralnego ogrzewania. Temperatura ta w przypadku starszych kotłów oscylowała zwykle wokół 60-75°C, lecz nierzadko przekraczała tę wartość.

Pompy ciepła dedykowane są zaś do instalacji niskotemperaturowych, gdzie temperatura zasilania nie przekracza 55°C, a zalecana wartość mieści się w przedziale 35-45°C. Pompy ciepła Hewalex serii PCCO MONO są w stanie osiągać 50°C na zasilaniu nawet przy -25°C na zewnątrz (wyższa temperatura możliwa jest do osiągnięcia we współpracy z odpowiednim szczytowym źródłem ciepła.

Na początek obniżenie temperatury zasilania

 

Użytkownicy kotłów na paliwo stałe, którzy rozważają wymianę starego źródła grzewczego na pompę ciepła, w pierwszej kolejności powinni zweryfikować, czy instalacja centralnego ogrzewania w obecnej formie w dalszym ciągu będzie się nadawała. Stara instalacja grzejnikowa niekoniecznie musi wykluczać możliwość zastosowania pompy ciepła. Często zdarza się tak, że grzejniki w budynku są znacząco przewymiarowane (chociażby w wyniku przeprowadzenia termomodernizacji) a kocioł pracuje zaledwie przez kilka lub kilkanaście godzin w ciągu doby, utrzymując wysoką temperatura wody w instalacji centralnego ogrzewania. W takim przypadku warto rozważyć obniżenie temperatury zasilania i wydłużenie czasu pracy instalacji centralnego ogrzewania. Ten prosty zabieg może uchronić od dodatkowych kosztów związanych z wymianą grzejników na nowe, zdecydowanie większe.

No dobrze, ale jak to w ogóle sprawdzić?

 

W tym celu można przeprowadzić mocno uproszczone, lecz na te potrzeby wystarczające, obliczenia. Całość sprowadza się do założenia, że w ciągu doby musimy dostarczyć określoną ilość energii cieplnej do budynku. Pozostałe aspekty pomijamy. Energia cieplna to nic innego, jak iloczyn mocy i czasu pracy instalacji centralnego ogrzewania. Obniżając temperaturę wody w instalacji, obniżamy również moc grzejników. Wydłużamy jednak czas grzania CO z kilku, kilkunastu, aż do najlepiej 23 godzin na dobę (celowo pomijamy 1 godzinę, którą przeznaczamy na podgrzewanie ciepłej wody użytkowej).

Na potrzeby obliczeń weźmy pod uwagę jedno hipotetyczne pomieszczenie, w którym znajduje się typowy dwupłytowy stalowy grzejnik o szerokości 1000 mm i wysokości 600 mm. Dla uproszczenia możemy przyjąć, że moce grzejników płytowych większości producentów będą zbliżone, ze względu na bardzo podobną, a nawet niemal tę samą, konstrukcję.

Z powyższej tabeli (źródło: Purmo) można odczytać, że grzejnik ten przy parametrze 75°C na zasilaniu generuje 1709 W. W związku z tym grzejąc nim przez 10 godzin, wytworzymy:

1709 W x 10 h = 17090 Wh energii cieplnej.

Sprawdźmy zatem, czy obniżając temperaturę na zasilaniu do 55°C w dalszym ciągu zapewnimy tę samą ilość energii cieplnej i jeśli tak, to w jakim czasie. Nasz przykładowy grzejnik wówczas będzie pracował z mocą 864 W.

17090 Wh / 864 W = 19,78 h ~ 20 h

Okazuje się zatem, że obniżając temperaturę wody w instalacji centralnego ogrzewania do 55°C, w dalszym ciągu  jesteśmy w stanie dostarczyć dokładnie tę samą ilość energii. Różnicą jednak jest czas pracy, który w omawianym przypadku zwiększy się do niespełna 20 godzin.

Wniosek płynie z tego jeden – rozpatrywana instalacja centralnego ogrzewania nadaje się do współpracy z pompą ciepła. Oczywiście musimy mieć na względzie, że takie wyliczenia powinny być przeprowadzone dla każdego z pomieszczeń, tak by nie okazało się, że tylko część grzejników będzie się nadawała do pracy na obniżonym parametrze na zasilaniu.

I co dalej?

 

Skoro już wiemy, że możemy obniżyć temperaturę na zasilaniu bez konieczności wymiany grzejników, musimy rozpatrzyć jeszcze kilka aspektów. Mianowicie – należałoby zadbać o czystość instalacji centralnego ogrzewania.

Odpowiednia jakość wody w przypadku pomp ciepła ma kluczowe znaczenie. Wszelkiego rodzaju zanieczyszczenia stałe, jak i te rozpuszczone w wodzie, mogą w dłuższej perspektywie czasu powodować trwałe uszkodzenie podzespołów pompy ciepła. Ze względu na swoją konstrukcję, szczególnie narażony na uszkodzenie jest skraplacz pompy ciepła.

Starsze instalacje centralnego ogrzewania, które były niegdyś przystosowane do pracy z kotłami stałopalnymi, pracowały najczęściej w układach otwartych. Taki stan rzeczy, ze względu na dużą zawartość tlenu, znacząco zwiększał korozyjność wody w instalacji CO. W efekcie tego instalacja taka bez uprzedniego przygotowania nie nadaje się do pracy z pompą ciepła. Aby móc bez obaw cieszyć się przez długie lata bezawaryjną pracą pompy ciepła należy przeprowadzić kilka istotnych czynności.

Pierwszą z nich jest zamknięcie układu hydraulicznego. Co należy przez to rozumieć? Zwykle wiąże się to z usunięciem z instalacji naczynia wyrównawczego oraz zastąpienie go naczyniem przeponowym i zaworem bezpieczeństwa. Taki układ, zwany zamkniętym, charakteryzuje się brakiem kontaktu wody grzewczej z atmosferą, co przekłada się na ograniczenie ilości powodującego korozję tlenu.

Korozja wewnętrznych powierzchni instalacji grzewczych pracujących w układzie otwartym jest znacząca. Niesie to za sobą konieczność płukania tejże instalacji. Na rynku dostępne są różnego rodzaju preparaty przeznaczone do tego. Należy jednak podchodzić do nich ostrożnie. Instalacje bywają wykonane z różnego rodzaju materiałów, niejednokrotnie częściowo z miedzi, częściowo ze stali, ale także i aluminium (bardzo popularne są aluminiowe grzejniki).

Zastosowanie niewłaściwego środka może doprowadzić do sytuacji, w której elementy instalacji wejdą w reakcję chemiczną z użytym preparatem. Skrajnie doprowadzić to może do uszkodzenia instalacji, narażając nas na niemałe koszty. Jeśli obawiamy się uszkodzenia instalacji, warto zgłosić się z tego typu problemem do firmy, która specjalizuje się w czyszczeniu instalacji hydraulicznych.

Na sam koniec musimy również pamiętać o należytym zabezpieczeniu podzespołów pompy ciepła przed nowopowstałymi zanieczyszczeniami, a takie chcąc nie chcąc będą powstawały. Zupełnym minimum jest zastosowanie przed skraplaczem filtra siatkowego, jednakże on nie zabezpieczy instalacji przed rozpuszczonymi w wodzie zanieczyszczeniami metalicznymi. Tutaj z pomocą przyjdzie filtr siatkowy z magnesem neodymowym, który wychwytuje drobne cząsteczki ferromagnetyczne. Instalacje, które odznaczały się znaczącym stopniem zanieczyszczenia, prócz samego płukania, wymagają również zastosowania separatorów zanieczyszczeń, zwanych również magnetoodmulaczami. Te dzięki swojej konstrukcji charakteryzują się najlepszym stopniem filtracji wody w instalacjach centralnego ogrzewania.

Kilka słów na zakończenie

 

W dobie transformacji energetycznej pompy ciepła stają się coraz popularniejszym źródłem ciepła dla naszych domów. Mamy nadzieję, że powyższy artykuł na stałe rozwieje mit głoszący, że pompy ciepła nadają się tylko do nowych instalacji centralnego ogrzewania. Jak widać, również starsze instalacje, oczywiście odpowiednio dostosowane, pozwalają na zastosowanie pomp ciepła i czerpanie korzyści z zielonej energii.

Kluczową kwestią pozostaje tylko dobrać odpowiednią pompę ciepła, która będzie w stanie dostarczyć wymaganą ilość energii cieplnej. W tym celu należy skorzystać z profesjonalnego kalkulatora doboru pompy ciepła.

Sprężarka inwerterowa w porównaniu do sprężarki „ON/OFF”

Sprężarki inwerterowe znajdują zastosowanie w nowoczesnych pompach ciepła typu powietrze/woda. Pompy ciepła z tradycyjnymi sprężarkami pracującymi na zasadzie „włącz/wyłącz” („ON/OFF”) wytwarzają w większości warunków pracy – nadwyżkę ciepła, co często wymusza stosowanie dodatkowych zbiorników buforowych wody grzewczej. Wynika to z konieczności zachowania minimalnego czasu pracy sprężarki w celu ograniczenia do minimum jej rozruchów. Inwerterowa regulacja pracy sprężarki pozwala dostosować moc grzewczą (a także chłodniczą) pompy ciepła do aktualnego zapotrzebowania budynku.

Regulacja temperatury wody grzewczej przez pompę ciepła ze sprężarką inwerterową jest znacznie bardziej precyzyjna niż w przypadku sprężarek „ON/OFF”, co wpływa na komfort cieplny wewnątrz budynku, ale przede wszystkim na podwyższenie sprawności pracy pompy ciepła (silna zależność współczynnika efektywności COP od temperatury zasilania).

Korzyści z zastosowania sprężarek inwerterowych

 

  • Płynne dopasowanie mocy grzewczej lub chłodniczej pompy ciepła do potrzeb budynku.
  • Precyzyjna regulacja wymaganej temperatury wody grzewczej (dokładność do ok. 0,5°C, a dla porównania w przypadku sprężarki typu „ON/OFF” zwykle powyżej 2°C).
  • Wyższa sprawność dzięki pracy na niższej częstotliwości napięcia, niższym temperaturom pracy oraz niższym oporom przepływu w układzie chłodniczym przy niższych natężeniach przepływu czynnika chłodniczego.
  • Brak konieczności stosowania odpowiednio dużych zbiorników buforowych (brak nadwyżek ciepła jak dla sprężarek „ON/OFF” pracujących z zachowaniem minimalnego czasu pracy sprężarki).
  • Łagodny rozruch (małe natężenie prądu rozruchowego).
  • Szerszy zakres pracy dla wahań napięcia w sieci energetycznej.
  • Wydłużona trwałość sprężarki (mniejsza ilość startów w porównaniu do sprężarek „ON/OFF”).

Sprężarka inwerterowa w porównaniu do sprężarki „ON/OFF”

Regulacja temperatury wody grzewczej przez pompę ciepła ze sprężarką inwerterową jest znacznie bardziej precyzyjna niż w przypadku sprężarek „ON/OFF”, co wpływa na komfort cieplny wewnątrz budynku, ale przede wszystkim na podwyższenie sprawności pracy pompy ciepła (silna zależność współczynnika efektywności COP od temperatury zasilania).

Coraz popularniejsze staje się integrowanie wielu systemów. Korzystanie z systemu grzewczego zintegrowanego z powietrzną pompą ciepła oraz kolektorami słonecznymi wymaga odpowiedniego przystosowania instalacji, jak i ekonomicznego uzasadnienia inwestycji.

Pompy ciepła należą do niskotemperaturowych źródeł ciepła. Mogą ogrzać wodę do temperatury około 55°C, co jest zupełnie wystarczające w przypadku wody użytkowej (woda w kranie, po zmieszaniu z zimną wodą, nie powinna przekraczać 45-50°C). Grzanie do wyższych temperatur w żadnym systemie nie jest ekonomicznie uzasadnione, ze względu na większe straty ciepła do otoczenia.

Kolektory słoneczne dostarczają nam praktycznie darmową energię cieplną. W zależności od nasłonecznienia mogą w całości pokryć zapotrzebowanie na energię potrzebną do podgrzewania wody użytkowej lub przynajmniej podniosą jej temperaturę na wyższy poziom, ograniczając czas pracy pompy ciepła. Integracja systemu z pompami ciepła powietrznymi i kolektorami słonecznymi pozwala na połączenie zalet obydwu urządzeń, tworząc system samowystarczalny przez większą część roku. Zarówno pompy ciepła, jak i kolektory słoneczne wymagają zasobnika, który będzie akumulował ciepło. Niemal  w każdej sytuacji zasobnik ten musi być większej pojemności niż w przypadku konwencjonalnego ogrzewania. Pozwala to jednak regulować temperaturę wydatkowanej wody użytkowej w sposób długotrwały, jednocześnie unikając nadmiernych strat ciepła do otoczenia (im niższa temperatura w zbiorniku, tym mniejsze straty).  Dlatego wielkość zbiornika powinna być dobrana tak, żeby zapewnić komfort ciepłej wody użytkowej przy założeniu temperatury w zbiorniku ok. 45-55°C.

Głównym uzasadnieniem kojarzenia systemu kolektorów słonecznych i pompy ciepła są rosnące ceny tradycyjnych paliw lub brak dostępności tańszych nośników energii cieplnej. Kolektory słoneczne i powietrzne pompy ciepła szczególnie poleca się jako alternatywę dla ogrzewania elektrycznego, olejem opałowym lub gazem płynnym. Głównym argumentem są niższe koszty eksploatacji. Bez wątpienia takie skojarzenie jest też godną alternatywą w przypadku braku przyłącza gazu ziemnego. Uzupełnienie instalacji z kotłem na paliwo stałe o powietrzną pompę ciepła i kolektory słoneczne, jest bardzo korzystne ze względu na kłopotliwe oraz ekonomicznie i ekologicznie nieuzasadnione eksploatowanie kotła poza sezonem grzewczym.

Podsumowując, integracja kolektorów słonecznych z pompą ciepła będzie droższa inwestycyjnie od każdego z nich osobno, ale uzyskujemy w ten sposób najtańszy eksploatacyjnie i najbardziej stabilny system ogrzewania wody użytkowej w okresie wiosna/jesień.

Przykład instalacji

 

W domu niskoenergetycznym wykonanym z drewna zastosowano ogrzewanie powierzchniowe ścienne oparte o wiele źródeł ciepła. Ze względu na brak przyłącza gazu wszystkie urządzenia grzewcze korzystają z energii elektrycznej.

Korzyści z zastosowania sprężarek inwerterowych

 

  • Płynne dopasowanie mocy grzewczej lub chłodniczej pompy ciepła do potrzeb budynku.
  • Precyzyjna regulacja wymaganej temperatury wody grzewczej (dokładność do ok. 0,5°C, a dla porównania w przypadku sprężarki typu „ON/OFF” zwykle powyżej 2°C).
  • Wyższa sprawność dzięki pracy na niższej częstotliwości napięcia, niższym temperaturom pracy oraz niższym oporom przepływu w układzie chłodniczym przy niższych natężeniach przepływu czynnika chłodniczego.
  • Brak konieczności stosowania odpowiednio dużych zbiorników buforowych (brak nadwyżek ciepła jak dla sprężarek „ON/OFF” pracujących z zachowaniem minimalnego czasu pracy sprężarki).
  • Łagodny rozruch (małe natężenie prądu rozruchowego).
  • Szerszy zakres pracy dla wahań napięcia w sieci energetycznej.
  • Wydłużona trwałość sprężarki (mniejsza ilość startów w porównaniu do sprężarek „ON/OFF”).

Sprężarka inwerterowa w porównaniu do sprężarki „ON/OFF”

Sprężarki inwerterowe znajdują zastosowanie w nowoczesnych pompach ciepła typu powietrze/woda. Pompy ciepła z tradycyjnymi sprężarkami pracującymi na zasadzie „włącz/wyłącz” („ON/OFF”) wytwarzają w większości warunków pracy – nadwyżkę ciepła, co często wymusza stosowanie dodatkowych zbiorników buforowych wody grzewczej. Wynika to z konieczności zachowania minimalnego czasu pracy sprężarki w celu ograniczenia do minimum jej rozruchów. Inwerterowa regulacja pracy sprężarki pozwala dostosować moc grzewczą (a także chłodniczą) pompy ciepła do aktualnego zapotrzebowania budynku.

Tryb monoenergetyczny pracy pompy ciepła wprowadza jej wsparcie przez dodatkowe elektryczne źródło ciepła (wbudowany przepływowy podgrzewacz elektryczny lub kocioł elektryczny). Pompa ciepła pokrywa około 90% potrzeb rocznych ciepła. Tryb monoenergetyczny pozwala zastosować jedynie przyłącze elektryczne dla budynku (np. przy braku dostępu do sieci gazowej) i jest stosowany dla pomp ciepła solanka/woda i powietrze/woda także w budynkach modernizowanych.

Regulacja temperatury wody grzewczej przez pompę ciepła ze sprężarką inwerterową jest znacznie bardziej precyzyjna niż w przypadku sprężarek „ON/OFF”, co wpływa na komfort cieplny wewnątrz budynku, ale przede wszystkim na podwyższenie sprawności pracy pompy ciepła (silna zależność współczynnika efektywności COP od temperatury zasilania).

Tryb biwalentny równoległy pracy pompy ciepła oznacza, że pompa ciepła pokrywa 60-80% potrzeb i przy niższej temperaturze do pracy dołączane jest drugie źródło ciepła. Wariant możliwy jest do zastosowania z urządzeniami o dobrej regulacyjności, jak np. dla kotłów gazowych z modulowaną mocą, płynnie dostosowywaną do aktualnych potrzeb cieplnych.

Przykład instalacji

 

W domu niskoenergetycznym wykonanym z drewna zastosowano ogrzewanie powierzchniowe ścienne oparte o wiele źródeł ciepła. Ze względu na brak przyłącza gazu wszystkie urządzenia grzewcze korzystają z energii elektrycznej.

Sprężarka inwerterowa w porównaniu do sprężarki „ON/OFF”

Regulacja temperatury wody grzewczej przez pompę ciepła ze sprężarką inwerterową jest znacznie bardziej precyzyjna niż w przypadku sprężarek „ON/OFF”, co wpływa na komfort cieplny wewnątrz budynku, ale przede wszystkim na podwyższenie sprawności pracy pompy ciepła (silna zależność współczynnika efektywności COP od temperatury zasilania).

Uwaga!

Przypominamy, że tak wysoki parametr temperaturowy dla pompy ciepła – zgodnie z jej koperta pracy nie jest możliwy do uzyskania, stąd konieczność współpracy z dodatkowym źródłem ciepła (koperta pracy pompy ciepła pozwala na uzyskanie maksymalnie 55°C dla modeli PCCO SPLIT lub 58°C dla modeli PCCO MONO. Maksymalna temp. wody grzewczej zależy od temperatury zewnętrznej – patrz instrukcja obsługi!).

Wprowadzając parametr „min. temp. wody grzewczej” oraz „max. temp. wody grzewczej”, ograniczamy żądania temperaturowe. Sterownik pompy ciepła ma za zadanie tak wyregulować pracę pompy ciepła, aby minimalna temperatura wody grzewczej na instalacji nigdy nie była niższa niż ta wprowadzona przez użytkownika (nawet przy wysokich temperaturach zewnętrznych). Analogicznie jest w przypadku temperatury maksymalnej – temperatura wody grzewczej nigdy nie powinna być wyższa niż ten zadany parametr.

 

Dla powyższego przykładu, temperatura wody grzewczej nie będzie niższa niż 40°C dla temperatury otoczenia wyższej niż 7°C. W przedziale temp. otoczenia od -5°C do 7°C temperatura wody grzewczej będzie zmienna- im zimniej na zewnątrz tym wyższa temp. zasilania instalacji CO. Poniżej temp. -5°C będzie utrzymywana stała temp. 50°C.

 

 

Wyznaczenie maksymalnej temperatury (Max. temp. wody grzewczej) jest szczególnie istotne w przypadku ogrzewania podłogowego, ze względu na ochronę posadzki przed zbyt wysokimi temperaturami. W tym przypadku zaleca się ustalić maksymalną wartość temperatury wody grzewczej na poziomie 40°C. Dla instalacji grzejnikowych w przypadku pomp ciepła ustawia się z reguły maksymalną temperaturę zasilania na 55/58°C (maksymalna temperatura do uzyskania przez pompę ciepła, zależna od modelu urządzenia).

Natomiast w przypadku instalacji grzejnikowej, która została przewymiarowana może okazać się, że temperatura 55°C jest zbyt duża, pomieszczenia szybko się nagrzewają i pompa ciepła nie pracuje z optymalną efektywnością. Warto wybrać wtedy nieco niższą krzywą grzewczą oraz mniejszą wartość Max. temp. wody grzewczej i zwiększyć tym samym efektywność pracy urządzenia. Oczywiście trzeba mieć ciągle na względzie komfort użytkowania budynku.

Ustawienie zbyt niskiej temperatury minimalnej przy instalacji grzejnikowej z kolei może powodować niedogrzanie budynku, a za wysoka temperatura minimalna  może generować niepotrzebnie większe koszty ogrzewania. Minimalna temperatura w przypadku ogrzewania podłogowego powinna wynosić ok. 25°C, natomiast dla ogrzewania grzejnikowego ok. 35-40°C. Wartości te są ściśle zależne od akumulacji cieplnej budynku i najlepiej obserwować pracę całej instalacji, aby odpowiednio dopasować wartości temperaturowe do indywidualnych warunków.

Temperatura wody grzewczej w trybie manualnym

 

W manualnym trybie sterowania temperaturę wody grzewczej w instalacji należy określić według własnych potrzeb oraz rodzaju instalacji centralnego ogrzewania. Określona wartość temperatury wody grzewczej będzie utrzymywana cały czas na tym samym poziomie, niezależnie od warunków zewnętrznych.

W tym trybie bardzo istotne jest dobranie odpowiedniej temperatury w instalacji (Temp. wody grzewczej komfort – man. i Temp. wody grzewczej eko – man.). Przede wszystkim należy zwrócić uwagę na to, jaki rodzaj ogrzewania jest w budynku.

Dla ogrzewania podłogowego temperatura wody grzewczej powinna wynosić ok. 30-40°C, natomiast dla grzejników zwykle jest to 45-55°C. Temperaturę można dostosowywać stopniowo i dopasować jej wartość do potrzeb cieplnych budynku. Ze względu na dużą akumulację ciepła w budynku może się okazać, że stosunkowo niski parametr będzie wystarczający lub też wręcz przeciwnie, trzeba będzie nieco podwyższyć początkową wartość.

Przy sterowaniu manualnym jest możliwość ustawienia temperatury wody grzewczej w trybie komfort lub ekonomicznym. Temperatura w trybie komfort (Temp. wody grzewczej komfort – man.) intuicyjnie powinna być nieco wyższa i  podawana na instalację w czasie największego zapotrzebowania na ciepło w budynku (np. rano lub po południu). Z kolei temperatura wody w trybie ekonomicznym (Temp. wody grzewczej eko – man.) powinna być odpowiednio niższa. Zaleca się, aby różnica pomiędzy temperaturami wody grzewczej pomiędzy tymi dwoma trybami nie była wyższa niż 5°C.

Temperatura wody grzewczej w trybie manualnym może być także stosowana do wygrzewania posadzki w nowych budynkach.

Sprężarka inwerterowa w porównaniu do sprężarki „ON/OFF”

Co to jest etykieta energetyczna?

 

Etykieta energetyczna jest dokumentem zawierającym informacje o energooszczędności danego urządzenia określając jego klasę energetyczną. Etykiety energetyczne pomp ciepła zawierają podstawowe parametry techniczne urządzenia tj.: zużycie energii elektrycznej, poziom hałasu oraz nominalną moc grzewczą w poszczególnych strefach klimatycznych (umiarkowanym, ciepłym oraz zimnym). Zadaniem etykiet energetycznych jest ułatwienie potencjalnym klientom wyboru najbardziej korzystnego, ekonomicznego a zarazem ekologicznego urządzenia.

Dane na etykiecie obliczane są dla poszczególnych założeń dotyczących zapotrzebowania na moc grzewczą budynku oraz odpowiednich warunków klimatycznych. Etykiety energetyczne należy traktować jako informacje o charakterze nietechnicznym, gdyż z punktu widzenia technicznego, czyli do doboru mocy urządzenia, czy do oceny rzeczywistej efektywności energetycznej, nie jest to informacja wystarczająca.

 

Z czego wynika klasa efektywności energetycznej?

 

Klasa efektywności energetycznej wynika z obliczonej wartości sezonowej efektywności energetycznej (ηs).  Oznacza ona wyrażony w % stosunek ilości ciepła dostarczonego przez urządzenie w całym sezonie grzewczym do rocznego zużycia energii przez to urządzenie. Poniżej tabela uwzględniająca podział klas w zależności od sezonowej efektywności energetycznej pompy ciepła wyrażonej w % (ηs):

Dane na temat sezonowej efektywności energetycznej w % (ηs) znajdują się w karcie produktu pomp ciepła, którą można pobrać klikając w poniższy link:

Dokumentacja techniczna – Hewalex.pl

 

Pompa ciepła A+++

 

Wszystkie modele pomp ciepła PCCO MONO posiadają najwyższe klasy energetyczne (A+++) przy temperaturze zasilania 35°C oraz klasę A++ przy wyższej temperaturze zasilania (55°C). Wyróżniającą się pompą jest PCCO MONO 15. Jest to pompa ciepła, która nawet przy najwyższej temperaturze zasilania posiada najwyższą klasę energetyczną A+++. Zestawienie klas energetycznych pomp ciepła PCCO MONO przedstawia poniższa tabela:

Etykiety energetyczne dla pomp ciepła do celów centralnego ogrzewania i ciepłej wody użytkowej różnią się od etykiet przeznaczonych dla pomp ciepła przeznaczonych wyłącznie do przygotowania ciepłej wody użytkowej (karta oprócz zużycia energii elektrycznej i poziomu hałasu wewnątrz budynku posiada profil rozbioru wody).

W etykietach energetycznych przeznaczonych dla pomp o funkcji grzania CO i CWU zostały wprowadzone dodatkowe informacje dotyczące warunków pracy urządzenia, dla których wyznaczono klasę efektywności energetycznej. Jest to znamionowa moc cieplna w podziale na poszczególne strefy klimatyczne (Prated) oraz temperatura zasilania instalacji dla dwóch podstawowych rodzajów ogrzewania – płaszczyznowego (35°C) oraz grzejników niskotemperaturowych (55°C).

Poniżej przykładowa etykieta energetyczna pompy ciepła PCCO MONO 6 A+++/ A++ wraz z opisem: